BAKICI NEREYE KADAR 

            Sarı yazın başlayıp okulların açılmasıyla birlikte tenhalaşan Bodrumda biz Bodrumlular yeni yeni denizin keyfini çıkarmaya başladık. Sanırım çoğumuz yaz boyunca misafir ağırlamaktan, ortak yapılan planlara uymaktan, koşuşturmaktan bu keyfi yaşamayı da erteledik.

            Çocuk sahibi olunca rahat edebileceğiniz, gölgeden yararlanabileceğiniz, kumun mutlaka olduğu plajları tercih ediyorsunuz. Oğlumla bu sene sadece hafta sonu yaşayabildiğimiz deniz keyiflerinde denize taşınan bavullarla (çanta diyemiyorum) oyuncak çantalarıyla yola düştüğümüz bir cumartesi günü  canım sıkılarak eve geri döndük. Yaşadıklarımı bir anne olarak sizinle paylaşmak istedim.

            Şezlong savaşlarının bittiği, oyun oynamak için  geniş  alanın kaldığı plajda  yer bulma stresi yaşamadan yerimize yerleştik. Tabi ki tüm oyuncaklar kumda yerini aldı. Bu plaj  anneler ve çocukları için ortak buluşma noktası olduğundan anneler arasındaki dayanışmayla şimdiye kadar hiç oyuncak kavgası yaşandığına şahit olmadım. Sahilde tüm çocuklar gün boyunca birbirlerinin oyuncaklarıyla oynayıp, değiş tokuş yapabilme fırsatını bulup doğal ortamda paylaşım becerisi kazanıyorlar.

             Çocuğuyla bize katılacak arkadaşımın gecikmesiyle su ve kum taşıma oyununda taş toplayıcı olarak yerimi aldım. Bizim yanımızda oyunumuza katılan    4-5 yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim bir kız çocuğu oyunumuza dahil oldu. Sonradan annesi olduğunu anlayabildiğim kişinin uyarmasıyla oyunu yarım bıraktı. Bakıcısıyla tek başına oynaması anne tarafından istenen çocuğun üstü bakıcı tarafından değiştirildi. Denize sokuldu, denizden çıkarılan çocuk giydirildi, saçları tarandı, şimdi annesi onunla ilgilenecek derken oyun oynama faslına geçildi. Çocuk diğer çocuklarla oynamayı  isteğinde engelleme ile karşılaşınca bakıcı ile oynamaya boyun eğdi. İsmiyle hitap edilen bakıcı ile biz  orada olduğumuz sürece kumdan pastalar yaptılar. Çocuk öfkeyle hepsini bozdu.Bakıcıyı tekmelemeye başlayan çocuğun  öfkesi, annenin duyarsızlığı ile  arttı çocuk  ağlamaya başlayınca , zorla duşa sokuldu, çevrenin ilgisi onlara yönelince anneyle vedalaşmadan apar- topar bakıcı tarafından götürüldü. 

             Bu sahne karşısında bir anne olarak içim sızladı. Epeyce canım sıkıldı. Çocuklarla deniz keyfi yapılmadığını iyi bilenlerdenim.Birde yanınızda sizinle birlikte olan  bir arkadaşınız-eşiniz yoksa diz yada belinize kadar girdiğiniz sudan geri çıkıyorsunuz, su içemiyor, oturamıyorsunuz.Dönüşte tek başınıza çocukla toparlanmak  eşyaları toplamak onu giydirmek vb.  güçlük yaşıyorsunuz bakıcıların özelliklede yatılı bakıcıların hayatı kolaylaştırdığı bir gerçek. Sosyal yaşamda kendimize yer açmada , hobilerimize vakit ayırmada yardımcı oluyor. Evin yükü ortadan kalktığında ev işlerine ayrılan zaman yerine çocukla geçirilen verimli zaman ilişkileri rahatlatıcı olabilir.         

            Yarım gün boyunca  süren sadece fizyolojik değil ilgi-sevgi gibi duygusal ihtiyaçlarında bakıcı tarafından karşılanan bu çocuğun annesi orada değilmiş gibi davranıp ondan istekte bulunmamasını yadsımamak gerek. Anne çocuk arasında ilişkinin temelini oluşturan bağlanmada sevgi, ilgi, oyun oynama ihtiyacı, kadar bakım-fiziksel ihtiyaçlarının da anne tarafından karşılanacağını bilmek  çocuğun güven duygusunun gelişmesini destekler.

              Bakıcının çocuğun hayatında olmasını kabullenici bir tavırla çocuğa yakınlaşması büyükanne-büyükbaba benzer bir rol sağlayabilir. Farklı kişilerle ilişkide bulunmak esnek düşünme  empati duygusu üzerinde olumlu etkiler sağlayabilir. Hiç kimse ne bakıcı ne baba nede bir  başkası  annenin yerine geçebilir, yada onun yerini doldurabilir.