BABAYA SON VEDA 

Bayram dönüşü çocuk ve tatil hakkında yazdığım yazıyı son yaşanan acı olaylardan sonra değiştirme kararı aldım. Son günlerde arka arkaya gelen şehit haberleri hepimizin yüreğini yaktı. Gencecik evlatlarını kaybeden annelerin, babalarını kaybeden çocukların, eşi olmadan yaşama tutunmaya çalışan kadınların yaşadıkları acıyı düşündükçe hayatın sevdiklerimizle olmadan, onlarla paylaşmadan anlamını yitirdiğini düşündük. Kimimiz haberleri açamadık, haberleri okuyamadık, kimimiz öfkemizi bağıra-çağıra gösterdik. Niyesini - niçinini tartıştık sonra her birimiz. Günlük hayatın koşuşturması içinde yapılacak işlere dikkatimizi verdik.

             Bu acıyı yaşayanlar için bundan sonra her günün farklı olacağını aynı olmayacağını bilerek. Yıllar boyu yaşadıklarına tanıklık ettiğim arkadaşımın babasına son vedasını hatırlattı bu yaşananlar. Aynı lojmanda büyüdüğüm arkadaşım öğretmenimizden okulda aldığı kötü haberi dayısının ve yengesinin onu alışını hatırlıyorum okuldan. Yüzünü yıkayıp eve götürüşünü sonraki günler boyu sıkı tembihler sonrası babasını hiç soramadığımı onun istediği tüm oyunları itirazsız oynadığımı o ağlıyor diye ağladığımı hatırlıyorum. Birde her mesai dönüşü babamı korkuyla beklediğimi eve gelemediği aylar boyu telefonun başında geçirdiğim zamanları. Bu olaydan sonra babamın her eve dönüşünde ona daha sıkı sarıldığımı hatırlıyorum.

            Ölümün gidip-gelmemek olduğunu onun yaşadıklarıyla fark edebildim. Ben sonrasında tek başına bir annenin 2 evladına kendini adayışını acısını içine döküp yaşam mücadelesi vermesine hayran oldum. Zaman zaman onlara üzülen acıyan bakışlara aldırmadan her bayramı coşkuyla karşılamalarını, babasından hasretle-sevgiyle-gururla bahsetmesini derslerindeki başarısını hep takdir ettim. Annesiyle yaşamak için şehir değiştirdiklerinde yollarımız yıllar sonra üniversite yıllarında İstanbul da kesişti. Bir sürü maddi sıkıntıya rağmen mutluluğunu babasının yanında olamayışının hüznünü onun dilediğini gerçekleştirmenin gururuna bıraktığını anladım. Babasıyla aynı mesleği yapan birini eş olarak seçmesi beni hiç şaşırtmadı. Düğününde yine onunlaydım. Dayısıyla dans ederken boşalan gözyaşlarına eşlik eden biz sevenlerinde dilediği aynıydı. Keşke babası da onunla olabilseydi. Onunla oturup dertleştiğimiz uzun zamanlarda bu acının hiç bitmediğini azalmadığını, acıya dayanmayı birbirine dayanmanın hafiflettiğini böylesi büyük acılardan sonra hayatın güçlüklerini göğüslemeyi öğrendiğini söylemişti. Ancak büyüdüğümde birlikte büyüdüğüm arkadaşımın babasına olan sevgisini yüreğinde büyütmeye devam ettiğini, bu sevgiyle var olduğunu, bu sevgiden güç aldığını anlayabildim. Hayatta derin izler bıraksa da acılar yaşanmamışlıklar, sevdiklerimizle yaşananlar anılarla sevgi hep aynı kalıyor, Çoğalmaya, acıdan beslenmeye devam ediyor.

Uzman Pedagog
Bahar Hafızali