SÜPER ANNELİK ÜZERİNE

 Yol boyunca onun nasıl değiştiğini hayal etmeye çalıştım. 10 yıl sonraki karşılaşmamızda hem onun hayatında hem de benim hayatımda değişen o kadar çok şey var ki; onu son gördüğümde kızının düğün hazırlıklarıyla meşguldü. Bizde kalmak yerine otelde kalmayı istemesi şaşırtmıştı beni. Bu karışık düşünceler içinde otele geldiğimde lobide beni bekleyen kısacık saçlı, kot pantolonlu ve incecik fiziğiyle dergilerden fırlamış gibi duran kadının o olduğuna inanamamıştım. Birkaç dakikalık şaşkınlıktan sonra sımsıkı sarılıp sohbete başladık. O kadar çok anlatacağı şey var ki, benimde ona anlatacaklarım. Nasıl başarmıştı bu kadar genç kalmayı, neşe dolu olmayı, seyahatlerini anlattı hızlıca. Artık kendi için yaşamaya başlamıştı, değişmişti. Bakışı ve sıcacık gülümseyişi aynı kalmıştı sanki

Mine teyze benim manevi annem sayılırdı. Evin 3. kızı sayardım kendimi. Çat kapı arkadaşlarımla kaldığım evden onlara gelir, özenle donatılmış en az 3-4 çeşit yemeğin olduğu şölenlere dahil olurdum. Sınav geceleri gözlerimizin kapandığı uykuya yenik düştüğümüz anlarda elinde kahveleri, kendi eliyle açtığı börekleriyle kurtarıcımız olurdu. Evde her dolabı, her çekmecesi derli topluydu, çok titizdi. Mine teyze evin temizliğini kendisi yapar, asla evine kadın almazdı. Pazarına kendi giderdi. Elinden her iş gelirdi. Dikişini diker, kazaklarını da kendi örerdi. Hep yapılacak bir işi gidilecek bir yerleri vardı. Mahallede herkesin yardımına koşardı.

Eşinin en büyük yardımcısı da oydu. Tüm faturaları o öder, ev dışı tüm işleri organize ederdi. Kızlarıyla ilişkisine gelince yapmak istedikleri konusunda destek verir, yüreklendirir, seçimlerini yapmalarına fırsat verirdi. Bunu yaparken kendi fikrini söyler, asla baskı yapmaz, her seferinde o haklı çıksa da buna dile getirmez, söylemezdi. Yetiştirmeyi dilediği çocuklarla yetiştirdiği, sahip olduğu çocukların bireysel özelliklerini bilen ve farklılığı kabul edebilen nadir annelerdendi. Torun sahibi olduktan sonra süper anneanne olmaktan vazgeçmişti. 55 yaşına kadar süper ananelik, süper komşuluk, süper eşliğin, süper ev hanımlığı yapmanın zorluğu onu yormuştu. Yıpratmıştı kendi için yaşamak, kendini ertelemeden çocuklarına vakit ayırmak istiyordu. Torunuyla ilişkisinde yemek tabağını mutfağa götürmek, terliği ayağına giydirmek yerine kendisinin giyebileceğini göstermeyi seçtiğini böylece yorgun adanmış bir anneanne yerine vakit ayıran, sorumluluk veren, mutlu ona ve kendine de yetebilen bir anneanne modeli olmayı seçmişti. Kocasına gelince kendi suyunu kendi almayı, ne giyeceğine kendisi karar vermeyi kabullenmişti. Herkesin bu değişimi anlamak konusunda dirençleri olsa da hayır diyebilen, kendine güvenen mutlu neşeli bu kadın hayattan yaşayamadıklarının rövanşını almaya kararlı görünüyordu.

Eve dönüş yolunda çalışan bir anne olarak ertelediklerimi düşünmeye başlamıştım bile suçluluk duygusunu teğet geçmeye çalışarak !

Uzman Pedagog

Bahar Hafızali